Энэтхэгт чиглэсэн Японы хөрөнгө оруулалтын давлагаа хувийн хэвшлээр тэлж, Дели урт хугацааны санхүүжилтэд найдаж байна

Энэтхэгийн Худалдааны сайд Пиюш Гоял өнгөрсөн долоо хоногт тус улсын хамгийн том бизнесийн төлөөлөгчдийг Японд ахалж, худалдаа, хөрөнгө оруулалтыг тэлэхийг зорив. Энэ хөдөлгөөн нь банк санхүү, жижиглэн худалдаа, үйлдвэрлэлийн шугамаар Японы хувийн хэвшлийн оролцоо эрчимжиж байгаагийн нэг илрэл болж байна. Nitori Энэтхэгийн зах зээлд саяхан орсон бол Lawson Мумбайгаас эхлэн 2050 он хүртэл 10,000 дэлгүүр нээх төлөвлөгөөтэй гэж мэдээлэгджээ. Хөрөнгө оруулалтын дарамттай Дели үүнийг зөвхөн шинэ капитал бус, илүү урт хугацааны санхүүжилт татах стратегийн боломж гэж харж байна.

Сүүлийн жилүүдэд хоёр улсын эдийн засгийн холбоос улс төрийн түвшинд “тусгай стратегийн болон дэлхийн түншлэл” гэх хүрээнд өргөжив. Ерөнхий сайд Нарендра Моди 2014 онд эрхэнд гарснаас хойш Энэтхэг дэх Японы компанийн тоог хоёр дахин өсгөх зорилт дэвшүүлж, энэ хүрээнд Мумбай-Ахмедабадын хооронд Японы Shinkansen технологиор баригдаж буй Энэтхэгийн анхны хурдны галт тэрэг зэрэг томоохон төслүүдийг эхлүүлсэн. Долдугаар сарын дээд хэмжээний уулзалтаар 120 орчим хэлэлцээрээр 12.5 тэрбум ам.долларын хөрөнгө оруулалт зарласан нь чиг хандлагыг улам тодотгов. Гоял Япон улс Энэтхэгт 10 их наяд иений хөрөнгө оруулалтын зорилтоо хугацаанаас өмнө биелүүлж мэднэ гэж хэлсэн.

Гэхдээ өнөөгийн давлагааг зөвхөн төрийн хэлэлцээрээр тайлбарлахад дутуу болж байна. SMBC өнгөрсөн жил Yes Bank-ийн 24.22 хувийг эзэмшиж, хамгийн том хувьцаа эзэмшигч болсон нь Японы санхүүгийн байгууллагууд Энэтхэгийн банкны салбарт илүү шууд байр суурь авч буйг харууллаа. Үүнээс өмнө MUFG Bank Shriram Finance-ийн 20 хувийг 4.4 тэрбум ам.доллароор худалдан авчээ. Энэ төрлийн хэлцлүүд Энэтхэгийн санхүүжилтийн хэрэгцээтэй огтлолцож, Дели урт хугацааны эх үүсвэрийн гарцыг томруулах боломж хэмээн харж буйтай давхцаж байна.

Японы компаниудын сонирхол жижиглэн, брэнд, үйлчилгээний салбараар ч өргөжиж байна. Uniqlo, Muji, Onitsuka Tiger гэх нэрсийн зэрэгцээ шинэ тоглогчид нэмэгдэж, хөгжлийн дараагийн шатанд үйл ажиллагааны оффисын бүтэц ч дагаж өсөв. Deloitte-ийн тайланд дурдсанаар Энэтхэгт 100 гаруй Японы компани GCC-үүд ажиллуулж байна. Мөн Хамамацү хот Hamamatsu India Committee байгуулж, хотын жижиг үйлдвэрлэлийн компаниуд Энэтхэгт тэлэх боломжийг судалж эхэлжээ. Энэ нь зөвхөн том корпорациудаар хязгаарлагдахгүй, нийлүүлэлтийн сүлжээ болон үйлдвэрлэлийн экосистемээр тэлж буй зураглал юм.

Шалтгаан нь геополитикийн нэг удаагийн “огцом эргэлт” гэхээс илүү зах зээлийн бодит шийдвэрүүд дээр суурилж байгааг зарим ажиглагчид онцолжээ. Випул Нат Жиндал “Японы компаниуд өсөлт хайж Энэтхэг рүү харж байна. Дотоодын зах зээл олон жил агшсан.” гэж хэлсэн бол Тоширо Нишизаэва “Энэ нь бодлогын геополитикийн огцом эргэлтээс илүү, компаниудын өөрийн зах зээлийн төрөлжилтийн бизнесийн шийдвэр.” гэж тайлбарлав. Observer Research Foundation-ийн Шрути Пандалай “Нийлүүлэлтийн сүлжээ тасалдаж, геополитикийн хурцадмал байдал үргэлжилсэн нь төвлөрлийн эрсдэлийг бууруулах хөшүүрэг болсон.” гэжээ. Өөрөөр хэлбэл, зардал ба эрсдэлийн тэнцвэр шинэчлэгдэж байгаа үед Энэтхэг “хоёр дахь тулгуур” болж харагдах болсон гэсэн үг.

Гэхдээ энэ боломж нь дагаж ирэх бэрхшээлгүй биш. Олон улсын хөрөнгө оруулагчдад татварын тодорхойгүй байдал, хүнд суртал, газар болон байгаль орчны зөвшөөрлийн удаашрал зэрэг саад бэрхшээл Энэтхэгт хэвээр байна. Нийлүүлэлтийн сүлжээний эрсдэлийг тараах гэж оролдож буй компаниудын хувьд Энэтхэгт бизнес эхлүүлэх дарамт зэрэгцээ нэмэгдэх эрсдэл ч бий. Тиймээс Японы хөрөнгө оруулалтын давлагаа бодит эдийн засгийн өгөөж болж тогтохын эсэх нь Дели капитал татахаас гадна хэрэгжилтийн хурд, тогтвортой дүрэм, зөвшөөрлийн явцыг хэрхэн сайжруулах дээр илүү тод харагдана.