Салсан хүнтэйгээ эргэн нийлэх нь бүтэх эсэхийг цаг хугацаа биш, бодит өөрчлөлт шийднэ

Салсан хүнтэйгээ дахин нийлнэ гэж яарах үед “цаг хугацаа бүхнийг эдгээдэг” гэх итгэл хамгийн түрүүнд орж ирдэг. Гэхдээ сэтгэлзүйч доктор Сабрина Романоффын хэлснээр, зөвхөн хугацаа өнгөрсөн нь өөрөө найдвартай үзүүлэлт болдоггүй. Тэр эргэн нийлэх боломжтой эсэхийг өөдрөг хүсэл, мэдрэмжээр бус, харин конкрет зан үйлийн өөрчлөлтөөр ялгаж харахыг зөвлөсөн. Өөрөөр хэлбэл “хайр байна” гэдгээс илүү “юу өөр болсон бэ” гэдгийг нэрлэж чадах эсэх л шийднэ.

Романоффын анхааруулж буй гол эрсдэл нь хуучин мөчлөг дахин давтагдах явдал. Тиймээс эргэн нийлэх тухай яриа эхлэхэд хамгийн түрүүнд шалгах зүйл нь өөрчлөлт бодитой юу, тогтвортой юу гэдэг. Нэг удаа сайхан харилцсан, эсвэл хэсэг хугацаанд маргалдаагүй байх нь хангалтгүй. Түүний тайлбараар, “Бид хоёулаа өссөн”, эсвэл “Байгаа нь тэр л байна” гэх ерөнхий өгүүлбэрүүд нь бодит нотолгоо болж чаддаггүй. Харин өөрчлөгдсөн зүйлээ тодорхойлон нэрлэж, юунаас болж салалтад хүрснээ бодитойгоор харж чадсан эсэх нь илүү чухал дохио.

Эргэн нийлэх нь зөв алхам байж болох эсэхийг таних дараагийн суурь нь “ганцаараа үлдэхээс айж зугтаагаагүй” байх тухай санаа. Романофф үүнийг зайлшгүй ялгаж харах хэрэгтэй гэдэг. Ганцаардлаас айж буцаж нийлбэл, хуучин харилцаа шинэ нэртэйгээр л эргэн эхэлнэ. Харин өөр дээрээ тогтвортой, аюулгүй мэдрэмжтэй байж чадвал хамтын шинэ хэв маяг тогтоох боломж өснө. Энэ нь нөгөө хүний хариу үйлдэл, “Бүх зүйл зүгээр болно” гэх амлалтаар бус, өөрийн зан үйлийн бодит суурьтай байх тухай асуудал.

Түүнчлэн салалтад хүргэсэн асуудлыг шийдэх шинэ төлөвлөгөө байх ёстой гэж тэр онцолж байна. “Хуучин хувилбараа” тавьж явуулах бэлэн байдалгүй бол, хоёр хүний уулзалт зөвхөн дурсамж сэргээх түвшинд гацдаг. Романоффын логик энгийн: өмнө нь эвдрүүлсэн механизмыг ижил аргаар асаах гэж оролдох нь үр дүн өгдөггүй. Тиймээс “Өмнө нь ийм үед бид X хийдэг байсан, энэ удаа Y хийж болно” гэх мэт бодит төлөвлөгөө, өөр хувилбарын хэлэлцээ шаардлагатай. Үл ойлголцол гардаг мөчүүд дээр ямар шинэ дүрэм мөрдөхөө тохироогүй бол “цаг хугацаа” асуудлыг зүгээр өнгөрөөхөөс өөр зүйл хийхгүй.

Романоффын жишээнүүдийг харахад өөрчлөлт гэдэг нь уучлалт, романтик амлалт биш, харин зөрчилдөөн дээр илрэх шинэ үйлдэл юм. “Маргааны үед би өмнө нь дуугүй болж өөрийгөө тусгаарладаг байсан, одоо харин хамтдаа туулж шийддэг болсон” гэх шиг өөрчлөлт бол шалгаж болох баримт. Мөн “Би өмнө нь бүх гомдлоо нэгмөсөн сөхөөд чи бүрэн хаагдтал шахдаг байсан, цаашид нэг асуудал дээрээ төвлөрч хариулах, боловсруулах орон зай үлдээнэ” гэдэг нь зүгээр нэг уянгын өгүүлбэр биш, зан үйлийн тодорхой шинэчлэл. Ийм өөрчлөлтүүд давтагдаж, өдөр тутмын хэв маяг болж чадвал эргэн нийлэх тухай яриа бодит суурьтай болно.

Эцэст нь Романоффын байр суурь эргэлзээг үгүйсгэхээс илүү, шийдвэрийг нотолгоонд тулгуурлуулахад чиглэж байна. “Хоёулаа өссөн” гэж хэлэхээсээ өмнө юу өөр болсныг, ямар төлөвлөгөөтэйг, ямар үед хэрхэн өөрөөр хариу үзүүлэхээ бодитой хэлэлцэх шаардлагатай. Тэрчлэн өөртөө тогтвортой, аюулгүй мэдрэмжтэй танилцахгүйгээр буцах нь айдсаа харилцаагаар нөхөж буй хэлбэр болж хувирч мэднэ. Харин өөрчлөлт, шинэ төлөвлөгөө, өөр дээрээ тогтвортой байдал 3 зэрэгцэн биелж чадвал хуучин замаа давтах эрсдэл буурч, харилцаагаа “шинээр” эхлүүлэх боломж илүү бодит болно.