АНУ-ын коллежийн оюутнуудын бодит харилцаа хумигдаж, ганцаардал нэмэгдэж байна

Коллежийн кампус дахь оюутны амьдрал хичээлдээ сууж, дараа нь буцдаг хуваарь болон хумигдаж, биечлэн уулзах боломж багасаж байна. АНУ-ын залуусын бодит харилцаа буурч буй энэ өөрчлөлт коллежийн орчин дахь ганцаардлын асуудлыг илүү тодруулж, сургуулиудыг оюутнуудыг нүүр тулан уулзуулах арга зам хайхад хүргэжээ. Хөдөлмөрийн статистикийн товчооны мэдээллээр 2003-2025 онд 20-24 насныхны өдөрт нийгэмших хугацаа 64 минутаас 30 гаруй минут болж буурсан байна. Мөн 15-19 насныхны чөлөөт цагаар нийгэмших хугацаа энэ хугацаанд 32 хувиар буурч, 38 минут болжээ.

Энэ бууралтад цар тахлын үеийн тусгаарлалт нөлөөлсөн бөгөөд худалдааны төв, кино театруудын хаалт залуусын бодитоор уулзах орон зайг улам багасгасан байна. Улмаар коллежид элссэн хойноо бусадтай тогтмол харилцах боломж хязгаарлагдах, кампуст байхдаа ч ганцаараа өнгөрүүлэх цаг нэмэгдэх нөхцөл бүрджээ. 2026 оны наймдугаар сарын CNBC болон SurveyMonkey-ийн санал асуулгаар 18-34 насныхны дөрөвний нэг нь коллежид байхдаа үргэлж эсвэл байнга ганцаарддаг гэж хариулсан байна. Энэ нь зөвхөн оюутны амьдралын тухайн үеийн мэдрэмж бус, цаашдын түгшүүр болон нийгмийн харилцаанд үзүүлэх нөлөөний талаар санаа зовох шалтгаан болж байна.

Зарим коллеж оюутнуудыг утас, цахим орчноос түр холдуулж, бодитоор уулзах нөхцөл бүрдүүлэх санаачилга хэрэгжүүлж эхэлжээ. Fizz одоогоор АНУ-ын 800 гаруй коллежийн кампуст ажиллаж байгаа бол Нью-Йоркийн их сургуулийн NYU IRL санаачилга технологийн эрин дэх бодит харилцааг дэмжиж байна. Норт-Истерн их сургуулийн оюутнууд Wildcard клуб байгуулахаар ажиллаж, бусад оюутнууд утаснаас завсарлах сорилт болон гэрийн үдэшлэгийг сэргээхийг зорьжээ. Ийм оролдлогууд нь оюутнуудыг заавал томоохон арга хэмжээ зохион байгуулахгүйгээр өдөр тутмын энгийн уулзалт, ярианд оролцуулахад чиглэж байна.

Гэвч коллежид очих нь дангаараа харилцаа үүсэхийг баталгаажуулахгүй байна. Чарли Харкер “Тэгээд би сургуульдаа очсон” гэж хэлсэн бол Стивен Рогелберг “Та тэнд очиж, хичээлдээ суучихаад буцаад явдаг” хэмээн өнөөгийн хэв маягийг тодорхойлжээ. Кристи Паттен энгийн яриа өрнүүлэх нь цаашдаа хувийн болон мэргэжлийн харилцааг бий болгоход тусалдаг гэж үзсэн байна. Түүний хэлснээр, биечлэн харилцах дадал багасахын хэрээр оюутнуудын суралцах орчноос гадуурх холбоо, боломжууд ч хумигдаж болзошгүй.

Лэнс Гаррисон асуудлыг зөвхөн сургуулийн хүрээнд шийдэх боломжгүй гэж үзэж байна. “Бид бие биетэйгээ нийгэмшиж чаддаг хүүхэд, насанд хүрэгчидтэй ирээдүйг хүсэж байвал эцэг эх, сургалтын систем, магадгүй хууль тогтоогчид ч үүнийг шийдэх хэрэгтэй” гэж тэр хэлжээ. Тэрээр өнөөгийн чиглэл “улам бүр тусгаарлагдах, ганцаардах, түгших байдал руу хөтөлж байна” хэмээн анхааруулсан байна. Оюутнуудыг бодитоор уулзуулах санаачилга нэмэгдэж байгаа ч нийгмийн харилцааг сэргээх асуудал нь гэр бүл, боловсролын систем болон олон нийтийн хамтын анхаарал шаардсан хэвээр байна.